Korzenie Obecności

Moja droga z focusingiem formalnie rozpoczęła się w 2013 roku w warszawskim Ośrodku Intra, założonym przez bliskich mi ludzi — Marię i Piotra Fijewskich oraz Jolantę i Krzysztofa Jedlińskich, którzy byli również moimi nauczycielami psychoterapii humanistyczno-doświadczeniowej.

To właśnie tam po raz pierwszy uczestniczyłem w warsztatach focusingowych prowadzonych przez Claude'a Missiaen z Belgii, ucznia Mii Leijssen. Jego sposób prowadzenia pracy — pełen empatii, uważności i szacunku wobec procesu — był mi bardzo bliski.

W latach 2013–2023 kolejne warsztaty z Claude'em stawały się dla mnie czymś więcej niż szkoleniem. Były doświadczeniem, które stopniowo zmieniało mój sposób słuchania, rozumienia i towarzyszenia drugiemu człowiekowi. Z ogromną wdzięcznością myślę dziś o Claudzie Missiaen, którego obecność przez te lata była ważną częścią mojej focusingowej drogi.

W 2017 roku do tej podróży dołączyła Małgosia Radkiewicz — moja żona. Od tego momentu nasza droga terapeutyczna nabrała nowego wymiaru. Wspólnie uczestniczyliśmy w kolejnych warsztatach, odkrywając focusing nie tylko jako sposób pracy, ale również jako sposób bycia ze sobą. Małgosia wnosiła do tej drogi swoją wrażliwość, refleksję i doświadczenie, dzięki czemu nasze rozumienie focusingu stale się pogłębiało.

Na początku 2024 roku, podczas wspólnej pracy nad misją i wizją Centrum Obecności, zaczęło wyłaniać się coś nowego. Nie było to postanowienie podjęte przy biurku ani efekt wcześniej ułożonej strategii. Było raczej odpowiedzią — cichą, lecz coraz wyraźniejszą — na proces, który dojrzewał w nas od lat i dopiero teraz dopominał się o formę.

Przez trzy miesiące pracowaliśmy focusingowo nad tym, co chciało się wyłonić z naszego wspólnego doświadczenia. Nie szukaliśmy gotowych odpowiedzi — raczej wsłuchiwaliśmy się w to, co jeszcze niewypowiedziane. Pozwalaliśmy, aby krok po kroku, z Felt Sense, odsłaniało się to, co dotąd czekało w ciszy: bez pośpiechu, w rytmie oddechu, z zaufaniem do procesu.

Z tej pracy narodziły się Misja i Wizja Instytutu Obecności. 12 marca 2024 roku przyjęły swoją formalną postać — nie jako narzucony kształt, lecz jako naturalne domknięcie tego, co samo w nas dojrzało.

Patrząc z perspektywy czasu, widzę wyraźnie, że nie tworzyliśmy Instytutu. Instytut stopniowo wyłaniał się z procesu, który trwał od wielu lat. Był naturalnym carrying forward naszej drogi — odpowiedzią na coś, co od dawna dojrzewało w doświadczeniu i dopiero wtedy znalazło swoje miejsce, swój język i swoją formę.

W sercu Instytutu Obecności nie ma zamkniętej doktryny ani gotowej metody. Jest proces — żywy, wciąż otwarty ruch życia, które nieustannie niesie się dalej. Instytut nie powstał po to, by ten proces zatrzymać w formie, lecz po to, by tworzyć przestrzeń, w której może on być słyszany, odczuwany i delikatnie wspierany.

Źródłem, z którego czerpiemy, jest A Process Model Eugene'a Gendlina — filozofia, dla której ciało, sytuacja i środowisko nie są oddzielnymi rzeczami, lecz jednym, wzajemnie splecionym wydarzeniem. To z niej wyrasta nasze rozumienie obecności: focusing nie jest dla nas jedynie techniką terapeutyczną, ale sposobem bycia z drugim człowiekiem i towarzyszenia procesowi życia — krok po kroku, z Felt Sense, w rytmie tego, co dopiero chce się wyłonić.

Po inauguracji Instytut Obecności nie zatrzymał się na poziomie idei. Zaczął żyć w konkretnych spotkaniach, programach, podcastach, szkołach i relacjach.

Z tego doświadczenia rozwija się Szkoła Bycia Wewnętrznego — roczny program pracy z ciałem, emocjami i Felt Sense, w którym obecność staje się praktyką życia. Dziś Szkoła Bycia Wewnętrznego ma już kolejne edycje, a piąta i szósta odsłona pokazują, że ta droga stała się ważna dla wielu osób.

Równolegle zaczęła wyłaniać się Akademia A Process Model — przestrzeń dla tych, którzy chcą wejść głębiej w filozofię Eugene'a Gendlina. To nie jest tylko studiowanie tekstu. To próba uczenia się myślenia, które nie zaczyna się od gotowych pojęć, ale od żywego doświadczenia.

W tym samym ruchu dojrzewa Szkoła Obecności oparta o A Process Model — kameralna, pogłębiona ścieżka dla osób, które chcą uczyć się focusingu systematycznie i wejść na drogę certyfikacji. To dla mnie szczególnie ważny etap, bo właśnie tutaj Instytut Obecności zaczyna stawać się miejscem nie tylko doświadczenia, ale również formacji nowych osób, które będą mogły nieść focusing dalej.

Z tego samego źródła wyrósł cykl Gendlin100 — Życie, które idzie dalej. To roczna droga spotkań i podcastów poświęconych myśli Eugene'a Gendlina. Dla mnie ten cykl jest czymś więcej niż upamiętnieniem setnej rocznicy jego urodzin. Jest próbą wsłuchania się w to, co jego filozofia może dziś poruszyć w nas — w ciele, w relacji, w edukacji, w terapii i w życiu.

Coraz wyraźniej rozwija się także partnerstwo focusingowe — praktyka, w której ludzie uczą się słuchać siebie nawzajem bez naprawiania, interpretowania i przyspieszania procesu. Partnerstwo stało się dla nas naturalnym przedłużeniem szkoły i akademii. Jest codzienną praktyką obecności, w której człowiek może uczyć się bycia przy drugim człowieku z większą delikatnością i uważnością.

Ważnym momentem na tej drodze było również nasze spotkanie z The International Focusing Institute. W listopadzie 2025 roku przygotowywaliśmy wspólne spotkanie zespołu Instytutu Obecności z Catherine Torpey z TIFI.

Było dla mnie ważne, abyśmy mogli nie tylko usłyszeć więcej o samym Instytucie, jego historii, misji i sposobie działania, ale także podzielić się tym, co dzieje się u nas — w Polsce, w Instytucie Obecności, w naszych szkołach, programach i w pracy nad filozofią implicite.

To spotkanie miało wymiar osobisty i symboliczny. Było jak otwarcie okna między tym, co przez lata dojrzewało lokalnie, a większym, międzynarodowym nurtem focusingu. Mogliśmy poczuć, że nasza praca nie dzieje się osobno. Jest częścią żywego strumienia ludzi, którzy na całym świecie rozwijają focusing, słuchanie doświadczeniowe i zaufanie do Felt Sense.